KRÓTKA HISTORIA ZDOBYWANIA PETIT DRU
czyli
zdobywcy niepotrzebnego i nieistniejącego

     
 

Petit dru in moon light

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Piotr Paćkowskiopracował Piotr Paćkowski

 

 

 

 

Aiguille du Dru - góra w Alpach Graickich w masywie Mont Blanc na terenie Francji.

Wyróżnia się dwa wierzchołki:

  • Grand Aiguille du Dru lub w skrócie Grand Dru - 3754 m n.p.m.
  • Petit Aiguille du Dru lub w skrócie Petit Dru - 3733 m n.p.m.

Zachodnia  sciana  Petit Dru  jest jedna  z  szesciu  lub  siedmiu  najbardziej  prestiżowych  ścian  w  Masywie  Mont  Blanc (Fou, Les  Droites, Grand  Capucin, Grand  Pilier  d'Angle, Grandes  Jorasses, wschodnia  sciana  Mt. Blanc)
Dla  kazdego  szanujacego  sie  alpinisty  zrobienie  choć  jednej z drog  na  "zachodniej"  jest  musem i marzeniem
.

* * *

"Pękająca Szklana Góra" - Grzegorz Głazek, "Taternik" 2/2005

 

* * *

1879: początek ponad stuletniej epopei Petit Dru. 29 sierpnia 1879 roku (Grand Dru zostaje zdobyty rok wcześniej): J. Charlet-Stratton, P. Payot i F. Folliguet stają na szczycie po pokonaniu drogi normalnej południowo-zachodnią granią.
1903 pierwsze trawersowanie granią Petit Dru - Grand Dru dokonane przez E. Giraud, J. Ravanel i A. Comte.
W 1928 roku A. Charlet i C.Devouassoux. przechodzą tę grań zimą.

1935: początek eksploracji północnej ściany. P.Allain i R. Leininger w dwa dni kończą wreszcie drogę atakowaną już w 1904 przez V. J. E. Ryan i braci Lochmatter.
Podczas szóstego przejścia, w którym uczestniczą między innymi J. Oudot, L Terray w 1945 roku F.Martinetti i G. Ravanel odkrywają szczelinę klasyczną pozwalającą na ominięcie trudnego, oryginalnego wariantu Allaina, skąd aktualna nazwa drogi. Jej pierwsze zimowe przejście jest sukcesem G. Devouassoux, Y. Masino i G. Payot w 1964 roku.

Walter Bonatti1952 - inauguracja zachodniej ściany. F. Berardini, A. Dagory, M. Laine i G. Magnonew w dwóch etapach otwierają pierwszy itineraire na zachodniej ścianie (pierwsze przejście zimowe w 1957 roku: J. Couzy i R. Demaison w ciągu czterech dni).
Kilka tygodni później H. I. P. Lesueur otwierają drugą drogę na północnej ścianie, będącą jednym z największych osiągnięć lat 50-tych.

1955: pierwsze solo południowo-zachodnim filarem, mityczny wyczyn podpisany przez Waltera Bonattiego po sześciu dniach heroicznej walki (pierwsze przejście zimowe: R. Guillaume i A. Vieille w 1961 roku). Pierwsze klasyczne przejście filara jest osiągnięciem M. Pedrini i C. Cameroni w 1982 roku. Pierwsze solowe i zimowe przejście; A. Ghersen w 1989 roku.

 

 

 

Gary Hemming

 

Początek lat 60-tych jest synonimem alpejskiej inwazji angielsko-amerykańskiej, Polacy, jak w Normandii (lądowanie na Juno beach), stanowić będą drugą falę uderzeniową.

 

 

1962 Gary Hemming i R.Robbins otwierają drugą mityczną drogę na ścianie zachodniej; wariant zwany do dzisiaj Directe_Americaine, kończący się przy zaklinowanym bloku i będący dolnym wyprostowaniem Magnone'a (pierwsze przejście zimowe A.Belica i I.Koller w lutym 1976 roku).

R.Robbins

 

 

 

 

 

 

 

 

John Harlin1965: mocne uderzenie. John Harlin powraca do Chamonix aby porachować się definitywnie z direttissimą. Po czterech dniach staje on z R. Robbinsem na szczycie po przejściu drogi, którą ocenia jako najniebezpieczniejszą z dotychczas przebytych.

 

1967: M. Feuillarde, C. Jager i Y. Seigneur wpisują się do historii północnej ściany otwierając zimą Drogę Przewodników.

1973: "Kurtykówka" na północnej ścianie w wykonaniu Zwierza, Jerzego Kukuczki i Marka Łukaszewskiego, poświęcona jest Janowi Franczukowi. Jest to pierwsza oryginalna polska droga na Dru (pierwsze zimowe przejście S. Drlik i J. Stejskal, 1976).
W grudniu tego samego roku, w Sylwestra, C. Jager i W. Cecchinel popijają szampana na przełęczy Dru po skończeniu północno-wschodniego kuluaru. Jest to wówczas jedna z najpoważniejszych, alpejskich dróg lodowych. W 1975 X. Fargas pokonuje ją solo. W 1977 roku R. Acomazzo i T.Sorenson otwierają dolne prostowanie kuluaru.

1975: druga solowa droga na zachodniej ścianie jest dziełem Thomasa Grossa (znów Słowianie). Po dwóch próbach w 1974 roku, z O. Dubą i z I. Stejskalem Gross powraca na ścianę, tym razem z kobietą, Nataszą Gal. Czwartą częścią koncertu czeskiego alpinisty jest solo na gitarę, które towarzyszy mu aż do zakończenia drogi systemem wielkich zacięć.
Gross jest jedną z czterech, mitycznych dróg na zachodniej ścianie. Drugie przejście: A. Blazej i D. Bakosz w 1977 roku. Bezowocna próba w 1980 roku (D. Radigue, P.Grenier i C. Profit). Jest to jedyna droga na tej ścianie bez zimowego przejścia (solowa porażka H. Bazile w 1994).

JPolski team na Petit Dru

1976: pierwsze zimowe przejście Direttissimy Amerykańskiej w wykonaniu polskiego kwartetu (jeszcze Polska...): Piotr Malinowski, Marian Piekutowski, Zbigniew Wach i Jan Wolf. Polacy walczą ze ścianą od 25 lutego do 5 marca, biwakując przed atakiem szczytowym na górnych tarasach. Jednocześnie na drodze Hemminga wspina się czeski duet Belica-Koller. Sława i niezapomniane spotkanie na szczycie. Droga atakowana była uprzednio przez polski zespół (Czok, Kowalewski, Nowosielski, Wach i Wolf) a także przez Francuzów (Afanassiew, Flematti i Desmaison). Notabene: w Annales de GHM z 1981 roku pułkownik rezerwy, ówczesny szef EHM i obecny prezes FFME, Claude Marmier pisze: Polscy alpiniści pokonali drogę himalajskim systemem. W swej monografii o zachodniej ścianie Petit Dru Marmier zapomniał prawdopodobnie o podaniu rzeczywistych dat drugiego zimowego przejścia powyższej drogi, której był uczestnikiem i kierownikiem - 34 dni, ze zmieniającą się i odpoczywającą w Chamonix wojskową ekipą. Było to prawdopodobnie pierwsze zniesienie jaj w Alpach, dokonane techniką himalajsko - pamirsko - himalajską.

1976: Północna Przełęcz Dru: W. Cecchinel i D. Stolzenberg otwierają w grudniu trudną mixtowo-hakową drogę kulminującą na Żandarmie 3607.

1979: nowa czeska droga na północnej ścianie (J. Simon i J. Slawik). Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych miejsca na Dru są coraz droższe, jest to jednocześnie okres, w którym pojawia się tendencja do chrzczenia nowych dróg. Na Dru inaugurują tę nowa epokę P. Berhault (zginął w 2004 roku) i bracia Remy otwierając drogę "C'est arrivé demain", zaczynającą się na cokole zachodniej ściany i kończąca się na północnej ścianie.

1980: narodziny szwajcarsko-francuskiej drogi "Les strapontins du paradis", P.Martinez i bracia Remy, równoległej z Directe Americaine i kończącej się przy zaklinowanym bloku. Nowa Droga Jugosłowiańska (F. Knez i J. Skok.) systemem szczelin na prawo od filara Bonattiego.

W 1981r. pierwsza łańcuchówka J-M. Boivin i P. Berhault (południowa ściana Fou + Directe Ameri-cain).

1981: Droga Genewczyków jest innowacją na Dru (N.Schenkel i B.Wiestlibach), na schematach pojawiają się po raz pierwszy trudności skałkowe (6a itd.) w przeciwieństwie do starej skali UIAA. Droga ta poprowadzona jest w bezpośrednim sąsiedztwie "Les strapontins du paradis". W tym okresie zaczyna się tłok w strefie cokołu i zaklinowanego bloku na drodze Hemminga. Przykładem jest wariant braci Escoffier i Profita do Directe Americaine z 1981 roku, pozwalający na ominięcie Wielkiego Zacięcia.

John Harlin

1982: Christophe Profit, M. Bruel, H. Giot i H. Sachetat otwierają Direttissimę Francuską, Czerwonym Filarem pomiędzy drogami Grossa i Harlina (otwarcie na raty w dwóch etapach gdyż Profit wspinał się wówczas z ekipą EHM). Pierwsze solo zimowe Francois Marsigny w dramatycznych warunkach (27 grudnia 1992- 2 stycznia 1993). Trzecie lub czwarte (?) powtórzenie Diretissimy Francuskiej: C. Jacquet i P. Paćkowski wiosną 1995 roku. Druga inauguracja czeskiej konkurencji: J. Smid i M. Pitelka otwierają drogę Martin na północnej ścianie.

1982: pierwsze jednodniowe przejście filara Bonattiego i Directe Americaine (E. Escoffier i D. Lacroix). W tym samym roku C. Profit, po kilkunastu rekonesansach pokonuje solo Directe Americaine w 3 i pół godziny.

1983: E. Escoffier, P. Etienne, C. Profit i T. Renault dokonują pierwszego klasycznego i jednodniowego przejścia drodze Hemminga, oceniając najtrudniejsze miejsce na drugim dachu jako 6c+/7a..

1983: druga polska droga na zachodniej ścianie Petit Dru: "L'esprit d'escalier". Na lewo od Harlina, jej autorami są M. Danielak, J. Kozaczkiewicz i J. Fijałkowski. Start na górnych tarasach i końcówka na niemieckich półkach

1984: po wielu próbach na zachodniej ścianie M.Piola staje się wreszcie lokatorem Petit Dru otwierając z P-A Steinerem Passage cardiaque, nitując techniką skałkową, wiodący lewą częścią cokołu (droga na raty, dokończona w 1988). Po raz pierwszy pojawia się siódmy stopień: ABO czyli straszliwie trudno!!!

1986: P. Gabarrou otwiera z A. Longiem brakującą mu do kolekcji nowych dróg w masywie, direttissimę północnej ściany, poświęconą J-C. Bertrandowi. P. Camison i P. Grenier odwiedzają lewą część Bonattiego i znajdują miejsce na Absolu.

1991: pierwsze kobiece solo nową drogą!!! C. Destivelle walczy ze ścianą od 25 czerwca do 4 lipca stając się jednocześnie najlepszą uczennicą Bonattiego. Ponowne krytyki pułkownika Marmiera.

Marc Batard1992: powiększa się korek pomiędzy cokołem i zaklinowanym blokiem na drodze Hemminga; Marc Batard, znajomy polskich himalaistów z 1982 roku, decyduje się wreszcie na samotną, kilkudniową przechadzkę po zachodniej ścianie otwierając "Lyonel Andre" prawą częścią cokołu. Kolejne krytyki zazdrosnych. (wywiad z Batardem)

1994: recydywista M. Batard podczas drugiej samotnej próby, której jedynym partnerem jest prototyp portaledge-walizy kończy drogę "Soutien aux SDF", na lewo od Harlina.. Marmier wypowiada się w prasie górskiej przeciwko nominacji Batarda do "Złotego Czekana".

1997:
pierwszy poważny obryw na Dru.

1998: W.Babanow i J. Kolleszenko grają w rosyjska ruletkę otwierając "Lenę" na obrywie, na lewo od byłego Bonattiego

2001: J.C. Lafaille osiedla się na stałe w historii Dru otwierając samotnie drogę lewą część zachodniej ściany. Pogłoski o rozwodzie alpinisty, który w ciągu 22 dni grzeszy niewiernością na północnozachodnim filarze.

2003: trzecia polska droga, otworzona zimą, w labiryncie lewej części zachodniej ściany "Home, speed home", podpisana przez Janusza Gołąba, Stanisława Piecucha i Grzegorza Skorka. Alpiniści wybierali się oficjalnie na pierwsze zimowe drogi Laffaille'a. Polsko-czeski mecz kończy się wynikiem 3:2.
Nowe obrywy na zachodniej ścianie.

2004: pierwsze zimowe przejście Laffaille'a z nowymi wariantami i rozprzestrzeniająca się pajęczyną, przypominającą Kazalnicę, na zachodniej ścianie (G.Avrisani, P. Batoux i C. Dumarest). Kolejne obrywy na zachodniej ścianie.

2005: Requiem za Zachodnią Ścianę. Biała Plama. Zmarł król - niech żyje król!!! Zaproszenie do wspinania, otwierania i. cierpliwości.

 
  Opracował i prawdopodobnie zapomniał o kilku wariantach, za co przeprasza Ścianę i w niej zakochanych - Piotr Paćkowski.